HotDive.com
Polski English Français Deutsch Italiano Español 
O dzwonie nurkowym słów kilka.
Autor: Karol, 09-04-2009
Polska

 Keson (fr. caisson)  zwany potocznie dzwonem nurkowym, to stalowa lub żelbetowa

skrzynia, z której po zatopieniu w wodzie dnem do góry usuwa się wodę za pomocą sprężonego powietrza. Jest  połączony z atmosferą poprzez śluzę powietrzną, służąca do prowadzenia w niej prac hydrotechnicznych na dnie zbiorników wodnych.

 

Dzwony nurkowe były pierwszymi  urządzeniami  zapewniającymi długotrwały dostęp do dna, oczywiście  na niewielkich głębokościach.

Najstarsze typy dzwonów nurkowych opisane zostały przez Arystotelesa w IV w p.n.e. W 1690 Edmund Halley przedstawił plan dzwonu nurkowego umożliwiającego dłuższe przebywanie pod wodą. Dzwon wyposażony był w okna a jego atmosfera była odświeżana powietrzem dostarczanym w obciążonych baryłkach z powierzchni.

Dzwonem nurkowym posłużył się także w czasie eksploracji jednego z wraków "Srebrnej Floty", XVII- wieczny poszukiwacz skarbów William Phips. W ciągu trzech miesięcy pracy jego ekipa wydobyła spod wody złoto, srebro i monety o zawrotnej na owe czasy wartości 200 000 funtów. Znajdujący się wewnątrz beczki człowiek pracował wysuwając spod jej krawędzi ręce, bądź nurkując i powracając do dzwonu w celu zaczerpnięcia powietrza. Pojedyncze zanurzenie dzwonu nie trwało dłużej niż kilkanaście minut po tym bowiem czasie kończył się szczupły zapas zamkniętego pod beczką powietrza.

 

Idea kesonu została rozwinięta w podwodne habitaty, w których nurkowie mogą spędzać długi okres podczas nurkowań saturowanych, czyli takich  podczas którego nastąpiło pełne nasycenie tkanek gazami obojętnymi, a  dalszy pobyt na głębokości nie zwiększa czasu dekompresji.