Żarłacz olbrzymi, zwany czasem długoszparem (Cetorhinus maximus, syn. Squalus maximus) jest jednym z tych zwierząt morskich, które uwielbiają wygrzewać się na słońcu tuż pod powierzchnią wody. Nie trudno go dostrzec, bowiem jego masywne, wrzecionowate ciało liczy sobie kilkanaście metrów i kilka ton (najczęściej 10-12m, 4-5 ton). Największy zanotowany osobnik mierzył 15,2 m i ważył 6 ton. Pomimo olbrzymich rozmiarów i groźnie brzmiącej nazwy żarłacz olbrzymi jest spokojny, łagodnie usposobiony i niegroźny dla człowieka, oczywiście pod warunkiem, że niezostanie sprowokowany. Żywi się planktonem. Uchodzi za mało urodziwe ciemnoszare stworzenie z czarnym grzbietem i jaśniejszym, zwykle białym spodem.  Oczy ma małe, a pysk krótki i szeroki, wyposażony w 4-9 rzędów drobnych, stożkowatych zębów, służących do rozdrabniania pokarmu.

Najczęściej  można  go spotkać w chłodnych i umiarkowanie ciepłych wodach oceanicznych.  Dożywa sędziwych 50 lat, żerując z szeroko rozwartym otworem gębowym i pobierając w ciągu godziny do 2 ton wody zawierającej drobne organizmy, głównie widłonogi. Nasz słoneczny wielbiciel potrafi nas jednak zaskoczyć, mimo swego masywnego ciała potrafi jednak rozwijać znaczne prędkości i wyskakiwać ponad powierzchnię wody.

Źródło: Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby morskie. Warszawa: GeoCenter, 1996