HotDive.com
Polski English Français Deutsch Italiano Español 
Kamera do filmów podwodnych, wykonana w latach pięćdziesiątych.
Autor: Paulin Ciszewski, 28-02-2011
Polska

Wodoszczelną obudowę do szerokotaśmowej kamery Ariflex skonstruowano w Morskim Instytucie Rybackim. Wykonano ją w celu realizowania filmów popularno-oświatowych z Wytwórnią Filmów Oświatowych w Łodzi. Zamierzano  realizować  film pt."Pod banderą nauki", w czasie planowanej  wyprawy naukowo-badawczej na wody Atlantyku.

Skonstruowanie wodoszczelnej obudowy było trudne ze względu na to,że

  • kamera filmowa  miała duże wymiary
  • obudowa kamery powinna mieć takie wymiary( obiętość) by pod wodą wykazywała się lekko dodatnią wypornością a po wypuszczeniu jej z rąk nurka wypływała na powierzchnię wody
  • musiała charakteryzować się całkowitą wodoszczelnością,nawet w czasie głębokiego jej zanurzania
  • nie powinna stawiać pod wodą dużego oporu w czasie filmowania i poruszania się nurka pod wodą
  • nurek powinien mieć możliwość łatwego kontrolowania wszystkich wskażników kamery   nie odrywając wzroku od filmowanych  obiektów 
  • obudowa powinna również wykazywać się  dużą statecznością                                                       

Biorąc pod uwagę te  wymagania wykonano model z drewnianej sklejki. Z modelu zrobiono odlew z aluminium i obrobiono go w warsztatach mechanicznych . Umieszczono po bokach obudowy poziomy i pionowy statecznik a pod obudową zainstalowano dwie, małe butle ze sprężonym powietrzem i reduktor ciśnienia, połączony   wężem z urządzeniem  ( mały aparat nurkowy). W korpusie obudowy wbudowano również wentyl dekompresyjny.  Aparat nurkowy zapewniał utrzymanie wewnątrz obudowy takego ciśnienia jakie panowało  na danej głębokości,na której realizowano film. Tym sposobem zapewniono kamerze całkowitą wodoszczelność nawet  w czasie głębokiego nurkowania. W czasie wynurzania kamery wytwarzające się nadciśnienie powietrza wewnątrz obudowy usuwał wentyl dekompresyjny. W przedniej części obudowy  umieszczono duży iluminator o średnicy ok. 20 cm. przez który moża było kontrolować  wnętrze urządzenia wraz z  kamerą. Z tyłu urządzenia  zainstalowano drugi iluminator, o średnicy ok.10 cm., przez który obserwowano wnętrze z drugiej strony. Przez ten iluminator moża było kontrolować wszystkie wskażniki kamery takie jak: ostrość oglądanego w kamerze obrazu( specjalnie przystosowany do tego celu duży wziernik optyczny) i wskażniki umieszczone na kamerze takie jak dalmierz, ustawienie blendy,liczbę metów taśmy filmowej. Umożliwiały to  peryskopowo ustawione  lustra przekazujące obraz w kierunku wzroku obserwatora, oraz małe żarówki,oświetlające wskażniki. Tak więc nurek nie odrywając wzroku,przez ten tylny iluminator mógł kontrolować i nastawiać odpowiednie parametry kamery. Inne, konstruowane w tych czasach obudowy ( np.słynna obudowa wykonana przez Cousteau),nie miały tych możliwości. Stosowane wówczas obudowy kamer wyposażone  były w małe okienka rozmieszczone w różnych miejscach obudowy. W celu skontrolowania odpowiednich wskażników umieszczonych na kamerze należało zaglądać do  wnętrza obudowy przez odpowiednie wzierniki na niej umieszczone.

Fot. Wodoszczelna obudowa , lokalizacja szerokotaśmowej kamery w jej wnętrzu i nurek wykonujący pierwsze próby.

 

Po zakończeniu prac związanych z budową konstrukcji,biorąc pod uwagę powyżej przedstawione uwarunkowania techniczne,przystąpiono do prób kontrolując sprawność działania  tego urządzenia pod wodą. Próby wykazały,że wodoszczelna obudowa działała  bardzo sprawnie, spełniając wszystkie stawiane przed nią wymogi konstrukcyjne, nawigacyjne i optyczne.

W 1958 roku urządzeniem tym na wodach Atlantyku w pobliżu portu Tanger przystąpiono do realizacji  wspomnianego filmu. Na wynajętej motorówce, pokonując silne przeciwne prądy,  dotarto do wyznaczonego akwenu. Na pływającej jednostce obecny był operator kamery z  Wytwórni Filmów Oświatowych, dyrektor Instytutu,kapitan statku badawczego kpt. Majsner i wykonujący podwodne zdjęcia mgr.P.Ciszewski oraz płetwonurek Marian Szatybełko, prac. nauk. Instytutu. Po zejściu pod wodę,nurkowie opadli z podwodną kamerą na dno na głębokość ok. 20 m. i realizowali zaplanowane prace . Film po kilku dniach został ukończony a natępnie po odpowiedniej obróbce w wytwórni, przekazany do popularyzacji w kinach.

 

Fot.Zanurzanie się nurków pod wodę,-obok kpt. Majsner podaje nurkom kamerę,- na dole nurek z kamerą zanurza się pod wodę.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Obudowa ta spełniała swoją funkcję  przez następne lata.  Jak na ówczesne czasy było to jedno z najbardziej nowoczesnych  urządzeń w Europie. służących  do wykonywania podwodnych filmów profesjonalnymi kamerami filmowymi.Obudowa ta została opatentowana pod numerem patentowym 12866.

 

Obecnie,wykonanie filmu podwodnego nie nastręcza większych trudności. Małe cyfrowe kamery,wykonujące zdjęcia przy bardzo słabym oświetleniu oraz wodoszczelne obudowy o niewielkich wymiarach  niezmiernie  ułatwiają  operowanie kamerą  pod wodą i wykonywanie podwodnych filmów. Z tego względu obecnie realizowane  filmy wykazują się znacznie wyższymi  walorami niż filmy wykonywane dawniej,zwłaszcza w latach pięćdziesiątych.

Zawdzięczamy to  ciągle wzrastającemu postępowi technicznemu ,który wpływa  zasadniczo na co raz większe osiągnięcia w dziedzinie  podwodnego filmowania.

 

 

 

                                                                                                      ********